คงเป็นอีกวัน คงเป็นอีกคืน ที่ผ่านไปยังไร้ร่องรอย ความเหงาได้เข้ามาครอบหงำ คนบางคนบนโลกใบนี้ และคนบางคน คนนั้นก็คือผมซึ่งถูกกระแสสังคมกลืนกินอย่างไม่ต้องสงสัย สิ่งที่ผ่านมาของชีวิตเรียกว่าอะไร “อดีต” แต่สำหรับผม ผมเรียกมันว่า “บทเรียน” ซึ่งมันคงเป็นบทเรียน ราคาแพงที่สุด และไม่สามารถหาซื้อที่ไหนก็ได้ แต่มันได้มาด้วยการกระทำ หรือเกิดขึ้นกับตัวเอง บางครั้งคนเราวิ่งตามหาสิ่งที่ฝัน สิ่งที่หวัง อย่างที่ไม่เคย สนใจคนรอบข้างเลยว่า คนอื่นเขาจะเป็นอย่างไร คนอื่นเขามีความสุขกับเราด้วยหรือเปล่า เพียงคำถามเล็กๆนี้ ที่เกิดขึ้นมาในใจผม  ทั้งๆที่จริงหลายๆคนอาจจะมองข้ามคำถามนี้ไป อย่างไม่สนใจใยดี แต่อย่างน้อยผมก็ยังอยากที่จะหาคำตอบที่มันเกิดภายในใจนี้