ว่าแล้ววันเวลาที่รอคอยก็มาถึงซะที แต่มันมักจะมาช้าซะทุกครั้งไป เพราะทำไมนะหรอ “เพราะเวลาของคนที่รอ มันมักจะช้ากว่าของคนอื่นเสมอ” สิ่งที่รอ กับสิ่งที่หวัง มันไม่ต่างกันเลย แต่ความหวังกับการรอคอยมันต่างกันตรงที่ ความหวังมันเป็นอนาคตที่มันไม่รู้จะเป็นจริงหรือเปล่า ส่วนการรอคอยมันเป็นเรื่องของเวลายิ่งนาน ยิ่งทรมาน วัน สอง วันที่ผ่านมานี้ เรารู้สึกได้ถึงความหนาวเหน็บ ความเย็นเยือกของ อากาศ คงยังเป็นหน้าหนาวอีกปีที่ ยังรู้สึกว่าผมยังขาดอะไรบ้างอย่างไป ถ้าวงกลม มีรอยต่อ หรือมีส่วนใดส่วนหนึ่ง ขาดหายไป มันก็ย่อมเรียกว่า “วงกลม” ไม่ได้  สิ่งเดิมๆก็เลือนหายไป สิ่งใหม่ๆก็เข้ามาแทนที่สิ่งเดิมๆ หลายๆคนชอบฤดูหนาว เพราะว่ามันสบาย ไม่ร้อน แต่สำหรับผม ไม่ว่าฤดูไหน มันก็ไม่ต่าง

เมฆบนท้องฟ้ายังคงเป็นสีฟ้าดังเดิม พระอาทิตย์ก็ยังคงฉายแสงในทุกๆเช้า มันเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นทุกวัน แต่สำหรับมนุษย์เรานั้น ไม่สามารถทำอะไรจำเจอย่างเช่นนั้นได้ แต่ผมเชื่ออย่างหนึ่ง “ทุกคนเกิดมาพร้อมกับหน้าที่ และหน้าที่ย่อมมาพร้อมกับความรับผิดชอบ” สิ่งหนึ่งที่ผมยังตอบตัวเองไม่ได้ มันเป็นสิ่งที่ผมต้องทนทำมันอยู่ทุกวัน “สิ่งที่เราทำอยู่ มันคือหน้าที่เราจริงหรอ?” แล้วเราจะรู้ได้ไงว่าสิ่งที่เราทำอยู่นั้นมันคือหน้าที่ของเรา แล้ว “ถ้ามันไม่ใช่ล่ะ?” บางคนเคยบอกไว้ว่า “แค่คำว่า “ชอบ” คำเดียวก็พอแล้วไม่ต้องการเหตุผลอื่นมาอธิบายเพิ่มเติม” ผมเคยเดินตามความฝันมาตลอด ไม่เคยมองความจริงที่เป็นอยู่ แต่พอวันนี้ผมลองหยุด แล้วย้อนกลับมาดูตัวเอง ผมมีความสุขจริงหรอ แล้วสิ่งที่ผมทำอยู่นี้ คือสิ่งที่ผมฝันหรือผมอยากทำ “แล้วคุณล่ะ เคยลองถามตัวเองกันบ้างไหม?”

“ทฤษฏีมักต้องมีการพิสูจน์” บนโลกเรามีหลายพัน หลายหมื่นล้านทฤษฏี แล้วทฤษฏีคือความจริง ความจริงที่ถูกการยอมรับ แล้วถ้าความจริงแต่ไม่ถูกการยอมรับ ก็ไม่ใช่ทฤษฏี?? แปลกดีที่คนเรามักทำอะไรปิดบังความจริง จริงหรอที่ความจริงเป็นสิ่งที่ไม่ตาย ถ้าคำกล่าวนี้มีจริง บนโลกเราก็คงไม่ต้องมี แพะมารับบาป จากสิ่งที่เขาไม่ได้ทำ เพียงเพราะคนเราไม่เคยถามเหตุผลกัน เพียงเพราะคนเราไม่เคยถามถึงสาเหตุ ผู้คนส่วนใหญ่มักมุ่งเน้นไปที่ “ผลลัพท์” แล้วเมื่อไรที่คนทุกคนบนโลก จะมองที่จุดเริ่มต้นกันบ้าง ??