ผมเชื่อว่าทุกคนบนโลกใบนี้ย่อมมี “วันเวลาที่หายไป” แต่มันหายไปไหนน่ะสิ นี่คือสิ่งที่ทุกคนรวมถึงผมก็ยังสงสัยอยู่เหมือนกัน วันนี้ก็ยังคงเป็นอีก  วันที่ผมต้องใช้ชีวิต อยู่ในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ อยู่ในมุมเดิมๆ อยู่กับสิ่งเดิมๆ ไม่มีอะไรเพิ่มเติมหรือเปลี่ยนแปลง ชีวิตก็ยังคงทำอะไรซ้ำๆ ยังทำอะไรแบบเดิมๆ ความจริงอาทิตย์หน้าก็เป็นอาทิตย์ของการสอบกลางภาคแล้ว  แต่ในใจผมกลับไม่มีภาพของการสอบอยู่เลย หลายๆคนก็บอกว่าทำไม ไม่อ่านหนังสือเตรียมตัวสอบ ทำไมไม่ตั้งใจเรียนเพื่อให้เกรดออกมาดีๆ ในหัวของผมมีแต่คำว่า “ทำไม” แล้วเคยมีสักคนไหมที่จะบอกว่าผม “เพราะอะไร” ผมแค่ต้องการอธิบายเหตุผลบ้าง วันนี้คงเป็นอีกวันที่ผมใช้ชีวิตได้อย่างน่าเบื่อ

วันนี้ผมตื่นขึ้นมาพร้อมกับคำถามมากมายในหัวของผม แสงแดดยามเช้าสาดส่องให้ผมตื่น ทุกวันที่ผมตื่นผมมักจะไปยืนตรงระเบียงห้องและถามตัวเองเสมอว่า “วันนี้เราตื่นมาทำไม” เมื่อผมตอบตัวเองได้แล้วผมถึงจะทำสิ่งต่างๆต่อไป มันเป็นเหมือนการย้ำเตือนตัวเองมั้งว่าวันนี้ผมจะต้องทำอะไร ผมใช้เวลาของวันอยู่กับหน้าจอคอมพิวเตอร์ และก็เตียงนอนอันแสนรัก ผมมานั่งนับเวลา เวลาที่ผมต้องจากบ้าน แล้วมานั่งอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆนี้ มันเป็นเวลาที่นานพอดู สำหรับการอยู่กับที่ ที่ใดที่หนึ่ง ผมเฝ้าคิดถึงบ้าน สิ่งที่ผมใช้ชีวิตอยู่กับมันมาตั้งแต่ผมเกิด บ้านเป็นสิ่งเดียวที่มีเรื่องราวต่างๆเกิดขึ้นกับมัน อย่างมากมาย เราเคยมีทั้งความสุข ทั้งเสียงหัวเราะ หรือเรื่องเศร้าๆ ป่นกันไป

และเช้าวันนี้ผมก็ตื่นขึ้นมาพร้อมกับรอยน้ำตา ผมฝันถึงเรื่องราวต่างๆที่มันเกิดขึ้นกับผม จนทำให้ผมกลับมานั่งนึกถึงวันเวลาที่มันได้หายไปจากชีวิต วันเวลาที่ไม่สามารถย้อนกลับไปแก้ไขมันได้อีก วันเวลาที่มีแต่เดินไปข้างหน้า และไม่เคยสนใจว่าจะมีผู้คนอีกเท่าไรต้องวิ่งตามมัน ผมคิดว่าความสุขของคนเราอยู่ที่ไหน “สังคม” หรือ “ตัวตน” ทุกวันนี้เราอยู่กับสังคมมากเกินไป จนลืมไปว่าสิ่งไหนที่เราต้องการกันแน่ เมื่อก่อนในวัยเด็กผมอยากเป็นหมอ เพื่อที่จะได้รักษาคนที่เรารัก ให้เขาได้อยู่กับเราไปนานๆ แต่เมื่อผมโตขึ้นมาอีกหน่อย ผมก็อยากเป็นวิศวะ เพราะรู้สึกว่ามันเท่ดี แถมได้เงินเยอะด้วย แต่ปัจจุบันนี้ผมไม่ได้เป็นหมอ และผม ก็ไม่ได้เป็น วิศวะ เพียงเพราะวันหนึ่งผมอยากเขียนโปรแกรมเป็น ผมอยากรู้ว่าคอมพิวเตอร์เวลาทำงานทำอย่างไง เพียงแค่เหตุผลแค่นี้ ทำให้เราลืมในสิ่งที่เราคิดไว้ครั้งก่อน เพราะอะไรนั้นหรือเราถึงเป็น เพราะ “เราคิด เราจึงเป็น” อะไรกันแน่ที่ชีวิตต้องการอย่างแท้จริง