Archives for category: การศึกษา

ครบรอบ 1 ปีแล้วๆๆ กลับการอยู่ที่มหาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี หรือ มจธ. ของเรานั้นเองๆ ฮาาาาา ช่วงเวลาที่ผ่านมาคำว่า “มหาลัย” ไม่ได้สอนแค่ความรู้จากแค่ในห้องเรียนเท่านั้น แต่มันกลับสอนในสิ่งต่างๆจนเราอาจจะคาดไม่ถึงก็ได้

1 ปี ที่ผ่านมามีแต่ความสุข แล้วก็รอยยิ้ม ถึงแม้ว่าจะมีแอบเศร้าบ้างเล็กน้อยนั้นเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับชีวิต แต่ก็ผ่านมันมาได้ด้วยดี และก็ยินดีกับรุ่นพี่ๆที่จบออกไปเป็นบัณทิตที่ดีแก่สังคม ^_^ ขอแสดงความยินดีด้วยนะครับพี่ๆ

ผมเรียนอยู่ที่มหาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี ในคณะเทคโนโลยีสารสนเทศ ภาควิทยาการคอมพิวเตอร์ ทำไมผมถึงเลือกมาเรียนที่นี่ มันเป็นสิ่งที่ผมถามตัวเองมาตลอด 1 ปีเต็ม แล้วคำถามต่อมา เราเดินมาถูกทางแล้วใช่ไหม

ผ่านอะไรมาก็เยอะ ได้อะไรมาก็เยอะ มีแต่สิ่งใหม่ๆ แล้วผมก็ชอบการเรียนรู้สิ่งๆใหม่ๆจากรอบๆตัวผมเอง ชีวิตของผมในมหาลัยไม่ได้โดดเด่นอะไรมากมาย เป็นเพียงนักศึกษาหนึ่งคนที่วันๆ นั่งคุยกะเพื่อนบ้าง เดินเข้าๆออกๆ คณะบ้าง

ยอมรับโดยดีครับว่ามหาลัยผมไม่ใหญ่แต่ผมไม่เคยเดินทั่วมหาลัยสักที เพราะอะไรไม่รู้เหมือนกัน แต่ถ้าเดินจริงๆคงขอเป็นกลางคืนดีกว่า ฮาาา อากาศร้อนเหลือเกิน …. ^_^

การมาเรียนในความหมายของผมคือการแลกเปลี่ยนความรู้ของตน แก่ผู้อื่น และรับความรู้จากผู้อื่นใส่ตนเอง ผมเชื่อว่าบนโลกใบนี้ไม่มีคำว่า “โง่” หรือ “ฉลาด” หรอกครับ ผมเชื่อว่า “รู้” หรือ “ไม่รู้” มากกว่า ฉนั้นหากเรารู้อะไรที่คนอื่นไม่รู้ก็ควรจะแนะนำ หรือบอกในสิ่งที่เรารู้แก่เขา ถึงแม้มันอาจจะไม่มีอะไรดีขึ้นมามากมาย แต่ผมคิดว่าอย่างน้อย เราก็ควรรู้จักแบ่งปันผู้อื่นบ้าง….

โอ๊แม่เจ๊าๆ!! หายไปหลายวัน ไม่ได้ไปทำอะไรหรอก ก็ทำงานที่เดิม แต่มีงานเยอะขึ้นกว่าเดิมๆ โอเคเข้าเรื่องๆ(เฮ้ย เป็นไรหว้าหมู่นี้ชอบนอกเรื่อง) ว่ากันด้วยเรื่องของ Open Source Software กันบ้างดีกว่า วันนี้ได้มีโอกาสได้เปิดเอกสารจาก office ที่ผมทำงานอยู่ แม่เจ้าไฟล์เอกสารทั้งหมดมัน .odt นี่มันนามสกุลของ Open Office นี่หว้า ผมทำงานที่ Office นี้มาเดือนกว่าไม่เคยเปิด ไฟล์เอกสารดูเลย ฮาาาา วันนี้เป็นวันแรกที่ได้มีโอกาสได้เปิด นี่ดีนะเราลง Open Office ไว้ถึงแม้จะใช้ window7 ก็เถอะ ฮาาาช่วงนี้กระแส Open Source มาแรงแซงทุกราย แต่จะว่าไปแค่ Software ที่แรง ตอนนี้ OS linux ubuntu ของเราก็ส่ง version 10.04 bata2 ออกมาให้ test กันเล่นๆ มีหรอสาวก Window7  หัวใจ Ubuntu อย่างผมจะไม่ Test ฮาาา ใน version นี้มีการเปลี่ยนธีมนิดหน่อยดูแปลกตาดี แต่ก็ยังคงเป็นความ ubuntu อยู่เหมือนเดิม แต่รู้สึกว่าเวลา เล่นๆแล้วมันยังมีเรื่องของ Source Update ที่ยังมีปัญหาอยู่ ปัญหาเล็กๆน้อยๆ แต่แก้นิดหน่อย ก็หายโดยรวมผมว่าโอเคนะ ถ้ามีโอกาสผมคงได้ทำ review ubuntu 10.04 บ้าง โอเค ไหนๆก็มาเรื่อง  OS กันแล้วขอวนไปที่ OSX ซะหน่อยวันนี้ได้มีโอกาสไปร้าน IStudio ที่ พระราม 2มา สังเกตุว่าราคาของ macbook pro ลงอย่างผิดสังเกตุ ก็เลยไปสอบถามได้คำตอบว่า Macbook Pro ตัว CPU i5, i7 จะมาในวันที่ 21 เมษา 53 นั่นเอง ฮาาาใครสนใจก็ไปดูๆได้เน้อ แต่เห็นเขาบอกว่าจะมีเฉพาะในตัว 15′ กับ 17′ นะครับ ส่วนขนาดอื่นคงจะยาว ฮาาาาา โอเคๆๆ มาบ่นๆให้ฟังแค่นี้ล่ะ

ผมเชื่อว่าทุกคนบนโลกใบนี้ย่อมมี “วันเวลาที่หายไป” แต่มันหายไปไหนน่ะสิ นี่คือสิ่งที่ทุกคนรวมถึงผมก็ยังสงสัยอยู่เหมือนกัน วันนี้ก็ยังคงเป็นอีก  วันที่ผมต้องใช้ชีวิต อยู่ในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ อยู่ในมุมเดิมๆ อยู่กับสิ่งเดิมๆ ไม่มีอะไรเพิ่มเติมหรือเปลี่ยนแปลง ชีวิตก็ยังคงทำอะไรซ้ำๆ ยังทำอะไรแบบเดิมๆ ความจริงอาทิตย์หน้าก็เป็นอาทิตย์ของการสอบกลางภาคแล้ว  แต่ในใจผมกลับไม่มีภาพของการสอบอยู่เลย หลายๆคนก็บอกว่าทำไม ไม่อ่านหนังสือเตรียมตัวสอบ ทำไมไม่ตั้งใจเรียนเพื่อให้เกรดออกมาดีๆ ในหัวของผมมีแต่คำว่า “ทำไม” แล้วเคยมีสักคนไหมที่จะบอกว่าผม “เพราะอะไร” ผมแค่ต้องการอธิบายเหตุผลบ้าง วันนี้คงเป็นอีกวันที่ผมใช้ชีวิตได้อย่างน่าเบื่อ

วันนี้ผมตื่นขึ้นมาพร้อมกับคำถามมากมายในหัวของผม แสงแดดยามเช้าสาดส่องให้ผมตื่น ทุกวันที่ผมตื่นผมมักจะไปยืนตรงระเบียงห้องและถามตัวเองเสมอว่า “วันนี้เราตื่นมาทำไม” เมื่อผมตอบตัวเองได้แล้วผมถึงจะทำสิ่งต่างๆต่อไป มันเป็นเหมือนการย้ำเตือนตัวเองมั้งว่าวันนี้ผมจะต้องทำอะไร ผมใช้เวลาของวันอยู่กับหน้าจอคอมพิวเตอร์ และก็เตียงนอนอันแสนรัก ผมมานั่งนับเวลา เวลาที่ผมต้องจากบ้าน แล้วมานั่งอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆนี้ มันเป็นเวลาที่นานพอดู สำหรับการอยู่กับที่ ที่ใดที่หนึ่ง ผมเฝ้าคิดถึงบ้าน สิ่งที่ผมใช้ชีวิตอยู่กับมันมาตั้งแต่ผมเกิด บ้านเป็นสิ่งเดียวที่มีเรื่องราวต่างๆเกิดขึ้นกับมัน อย่างมากมาย เราเคยมีทั้งความสุข ทั้งเสียงหัวเราะ หรือเรื่องเศร้าๆ ป่นกันไป

และเช้าวันนี้ผมก็ตื่นขึ้นมาพร้อมกับรอยน้ำตา ผมฝันถึงเรื่องราวต่างๆที่มันเกิดขึ้นกับผม จนทำให้ผมกลับมานั่งนึกถึงวันเวลาที่มันได้หายไปจากชีวิต วันเวลาที่ไม่สามารถย้อนกลับไปแก้ไขมันได้อีก วันเวลาที่มีแต่เดินไปข้างหน้า และไม่เคยสนใจว่าจะมีผู้คนอีกเท่าไรต้องวิ่งตามมัน ผมคิดว่าความสุขของคนเราอยู่ที่ไหน “สังคม” หรือ “ตัวตน” ทุกวันนี้เราอยู่กับสังคมมากเกินไป จนลืมไปว่าสิ่งไหนที่เราต้องการกันแน่ เมื่อก่อนในวัยเด็กผมอยากเป็นหมอ เพื่อที่จะได้รักษาคนที่เรารัก ให้เขาได้อยู่กับเราไปนานๆ แต่เมื่อผมโตขึ้นมาอีกหน่อย ผมก็อยากเป็นวิศวะ เพราะรู้สึกว่ามันเท่ดี แถมได้เงินเยอะด้วย แต่ปัจจุบันนี้ผมไม่ได้เป็นหมอ และผม ก็ไม่ได้เป็น วิศวะ เพียงเพราะวันหนึ่งผมอยากเขียนโปรแกรมเป็น ผมอยากรู้ว่าคอมพิวเตอร์เวลาทำงานทำอย่างไง เพียงแค่เหตุผลแค่นี้ ทำให้เราลืมในสิ่งที่เราคิดไว้ครั้งก่อน เพราะอะไรนั้นหรือเราถึงเป็น เพราะ “เราคิด เราจึงเป็น” อะไรกันแน่ที่ชีวิตต้องการอย่างแท้จริง

ถ้าอานชื่อ title เรื่อง หลายๆคนก็คงจะงง กันว่าได้อะไร ที่ได้คือผมได้เริ่มทำตามความฝันแล้ว ฮาาาาาา ความฝันของผมคือการที่ผมได้เรียน CS แต่ความฝันของผมรอบนี้ ไม่ได้เรียน CS ธรรมดานะ  English Program ซะด้วย (จะรอดม่ะเนี่ยยย) ผ่านอะไรมาเยอะแยะมากมาย กว่าจะได้เข้าไปเรียน ต้องยอบรับว่าเหนื่อยมากๆ ต้องยอมรับว่าผมต้องเสียน้ำตาในหลายๆครั้ง ทุกคนคือว่าแค่การอ่านหนังสือ แล้วไปสอบก็เสร็จ แต่มันไม่ใช่สำหรับผม เพราะเอง เกรดเน่า แต่อาศัยว่าใจรัก ทางด้านนี้จริงๆ รู้ว่าตัวเองอยากเรียน CS มาตั้งแต่ ม.3 เหอะๆๆ (มันเข้าเส้นเลือดไปแล้วคำว่า CS) น่ะ ผมเลย ถ้าใครได้รู้เรื่องผม หลายๆคนอาจจะถึงกับพูดอะไรไม่ออก แค่การที่ผมจะยื่นใบสมัคร นี่ก้อทำได้ยากมากๆแล้ว ต้องเจออะไรเยอะแยะมากมายเต็มไปหมด (ป๊า ก้องทำได้แล้วน๊าาาาา ก้องทำให้มันเป็นความจริงได้แล้ว)^_^

ความรู้สึกวันที่มีชื่อได้เข้าศึกษา แค่เห็นชื่อตัวเอง ก้อน้ำตาไหลแย้วววว มันเป็นไปได้หรอเนี่ยยย เฮ้ยกุฝันอยู่หรือป่าว มันเหมือนกับว่าผมเองถูกหวยรางวัลที่ 1 ออไม่ซิ ต้องบอกว่าถูก Jackpot ใหญ่มากๆ มันเป็นรางวัลที่ทุกๆคนหวัง มันเป็นความหวังที่ทุกคนรอคอย ผมทำมันได้แล้วววว พอมองรูปป๊า ยังไม่ทันทำอะไรเลยน้ำตามันก้อไหลซะล่ะ ชายคนที่ไม่เคยบ่นผมสักคำ(เฉพาะเวลาที่ผมทำงานแบบจริงจังนะ) ชายคนที่สนับสนุนผมในทุกๆเรื่อง ชายที่มีให้แต่กำลังใจ ผมไม่รู้ว่าผมทำบุญมาด้วยอะไร ผมถึงได้เจอชายคนนี้ ชายซึ่งเป็นทุกๆอย่างให้ผม ผมรักป๊า มากๆนะครับ เมื่อวานก็เป็นวันเกิดของป๊า (ป๊า ของขวัญวันเกิดปีนี้ ก้องทำให้ความฝันป๊าเป็นจริงแย้วนะ) ป๊าผมไม่เคยหวังอะไรในตัวผมเลย แกขอให้ผมทำในสิ่งที่ผมรัก อย่างอื่นจะเป็นอย่างไง ก็ไม่ต้องสนใจ ถึงป๊าไม่อยู่แล้วแต่ก้อง ก้อไม่เคยลืมคำสัญญาที่ก้องให้กับป๊าครั้งสุดท้ายได้หรอก ก้องจะทำมันให้ดีที่สุด ป๊าไม่ต้องเป็นห่วงอะไรแล้วนะ ผมรักป๊ามากๆครับ ป๊าเป็นพ่อที่ดีทุกสุดสำหรับลูกคนนี้ครับT_T

เอาเป็นว่าผ่านทุกอย่างมาได้ ก็โอเค ชีวิต HAPPY มากใช่ช่วงนี้ ถ้าไง ช่วยกันลุ้นให้ผมเรียนจบด้วยเน้อ ถ้ามีอะไร Update ก็คงจะ อัพblog ให้ได้อ่านกัน

ปล.ขอบคุณป๊ากับแม่ ที่ไม่เคยดุด่าหรือว่าในสิ่งที่ผมทำ และยังค่อยสนับสนุนผมไม่เคยขาดตกบกพร่องแต่อย่างใด ขอบคุณมากๆครับ

ขอบคุณพี่โหน่ง พี่นุ่ม พี่ต๋อม พี่เปรียว ที่คอยอบรม สั่งสอนน้องคนนี้ จนมาได้ถึงทุกวันนี้ ขอบคุณมากๆครับพี่

ขอบคุณผศ.ประสพสุข ศรีสว่างวงศ์ คนเนี่ยคุยทีไรด่าตลอด แต่ว่าคุนเชื่อไหมว่าทุกสิ่งที่ชายคนนี้พูดเป็นความจริง ขอบคุณมากๆครับป๋า

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.