คุณเคยรู้สึกบ้างไหมว่าตั้งแต่เรามีโลก Social Network
เราใช้ชีวิตอยู่บนโลกของความเป็นจริงน้อยลง…
facebook ย่อโลกสังคมของเราให้อยู่เพียงแค่หน้าจอคอมพิวเตอร์
แต่ความเป็นจริงมันทำให้เราห่างจากสังคมที่เราเป็นอยู่ก่อนหน้านี้…
ผู้คนมากมายล้วนแต่ออนไลน์แล้วทักทายกัน
แต่เมื่อเวลาพบหน้ากัน กับไม่รู้จะพูดอะไร….
เราเสียคนที่เรารักไป ตั้งแต่วินาทีเราที่เราเริ่มคิดจะ add friend ใหม่สักคน
คำว่าคิดถึงมันเป็นเพียงแค่ข้ออ้างของการอยากพบเจอ…
ที่บ่นว่ารำคาญ… แต่พอเอาเข้าจริงๆ ก็อดไม่ได้ที่ไม่ได้ยินเสียงบ่น
เวลาเรารอคอยอะไรบางอย่าง ทำให้เราคิดไปว่าคุ้มไหมกับการรอคอย
ความเคยชินหรือควานรัก หากเราทำอะไรสักอย่าง
คำว่ารัก จะบอกกี่ที มันก็คงไม่มีความหมาย ถ้าหากคนที่บอก ไม่เคยทำให้รู้สึกเลยว่ารัก
เราไม่สามารถเปลี่ยนอะไรได้ทั้งนั้น แม้กระทั่งคนที่เรารัก…
คิดผิดตั้งแต่แรก ถ้าคุณคิดจะเปลี่ยนใคร…
ไม่มีใครอยู่กับคุณได้ตลอดเวลาหรอก นอกซะจากตัวคุณเอง
จงอยู่อย่างไร้ตัวตน ดีกว่าอยู่ไปเป็นคนไร้ค่า
จงอยู่อย่างไร้เหตุผล หากว่าคำบางคำมันทำให้เจ็บ
เริ่มรักอะไรคุณก็ดี แต่พอสักพักอะไรคุณก็แย่ แล้วสุดท้ายอะไรคุณก็เจ็บ
ยิ้มเถอะหากมันทำให้ดีขึ้น จงอดทนกับปัญหา เพราะหวังว่าสักวันมันจะดีขึ้น
ฟ้าหลังฝนมักสดใสเสมอ…
จงเป็นคนใช้โอกาส แต่อย่าเป็นคนฉวยโอกาส
